Brace yourselves, Ugg’s are coming.
Ugg konusuna ben de hafiften değinmek istiyorum. Ayağınızı balçığa batırdıktan sonra akıp gitmeden kurutma makinesiyle kurutmuşsunuz gibi duran bu botlardan en az benim kadar tiksinen bir kahve dolusu arkadaşım (erkek hepsi) var. Ugg giyenlere ve giymeyi düşünenlere yardım etme ülküsü ile yanıp tutuşan bir insan evladı olarak bu yazıyı yazıyorum. Ugg veya başka bir “trend” eşyasını çirkinler çirkini olmasına rağmen giymenin çok ağır bir vicdani yükümlülüğü vardır sayın bayanlar(giymeyi düşünen erkeklere seslenmiyorum bile, onlar umutsuz vaka). Bunu nereden bildiğimi soracağınızı varsayarak bir hikaye anlatmak istiyorum.
Orta 1 zamanlarımda çılgınlık seviyesine ulaşan bir “tiki trendi” vardı. Bu trendin ismi Buffalo idi. O zamanlar Etiler’de 10 insanın 8 inin ayağında görebileceğiniz bu botlar benim körpe beynimde de bir etki yaratmayı başarmıştı. “Cool Guy” ’ ların, “Pretty Girl” ’ lerin ayaklarından eksik etmediği bu pabuçları ben de deliler gibi istiyordum, elde ettim de. Şu an 23 yaşımdayım ve geriye dönüp baktığımda o Buffalolar ayağımda geçirdiğim 2 yıl hayatımın en büyük pişmanlığıdır. Hatta bazı bazı kendimi öldürmek istediğim bile oluyor ben bunları nasıl giyerim diye (diğer bir alternatif ise Dr. Emmett L. Brown’un zaman makinesi/arabası ile çıkagelip “Anıl, kaybedecek zamanımız yok, hemen geçmişe dönüp Buffalo giyen versiyonunu eşşek sudan gelinceye kadar dövmeliyiz” demesidir.).
Yani diyeceğim odur ki sevgili bayanlar, Ugg giymek gelecekte tamiri imkansız ruhsal sorunlara, kendinizden gıdım gıdım tiksinmenize yol açabilir. Siz siz olun sırf trend diye böyle garabet şeyler giymeyin( bizlere de acıyın). Özgün olun, sevdiğiniz şeyler giyin. Başkaları ne düşünür diye herkesin kabul ettiği kalıplara girmeyin, ak koyunların içinde kara koyun olun gerekirse. Çünkü size en çok yakışan şey yine sizin kendinize en çok yakıştıracağınız şeydir bana göre. Hipster ları çok sevmesek de içinizdeki o miniminnacık Hipster’ı kalıplara sokup katletmeyin. “Ama rahat yiea” larla da gelmeyin, biz canımızdan çok sevdiğimiz çizgiroman kahramanlı pijamalarımızla sokaklara çıkıp göz zevkinizi katletmiyoruz. Sizden de aynı duyarlılığı bekliyoruz. Teşekkürler iyi günler.
(Buffalo’yu hatırlayamayanlar veya bilmeyenler için: http://bumacevdeizlenir.blogspot.com/2009/05/hayatmdaki-yerleri-ile-dort-bot-markas.html)
Bu yazı http://bakisacisi.tumblr.com/‘un kış üzerine yazdığı yazıdan yola çıkıp ona destek olmak amacıyla yazılmıştır.
Yorumsuzmuşsun kurt çocuk.
”As happens sometimes a moment settled and hovered and remained for much more than a moment. And sound stopped and movement stopped for much, much more than a moment. And then the moment was gone.”
Sevdiğim bir dizide rastladım bu söze. John Steinbeck’ ten yapılan bir alıntıya ekleme yapmışlar “and then the moment was gone” diyerek, çok da güzel yapmışlar. Ne kadar üzücüdür o “giden” anların geri alınamayacak olması. Pişmanlıklarla, keşkelerle, hayıflanmalarla dolu o anlar. Sadece bunlar değil tabi ; sevinçle, mutlulukla, gururla da dolu olabilir kaçırdığımız zamanlar. Bunlara saplanmak, hatıralarına hapis kalmak o kadar kolaydır ki farkına bile varamayız çoğunlukla. Uzun zamandır dinlemediğimiz şarkılar, eskiden izlediğimiz filmler veya önünden geçtiğimiz saçmasapan yerler yalnız başlarına ziyaret etmezler bizi, yanlarında getirdikleri “giden” anları benliğimize tüm güçleriyle vururlar . Utangaç bir gülüşü, yapılan bir hatayı, kaçırılan fırsatları, unutulmaya yüz tutmuş pişmanlıkları gözlerimizin önüne serlerer dalga geçercesine. Biz onları unutmuşuzdur veya unutmaya çalışmışızdır ama bırakmaz onlar peşimizi, zehir eder bütün günümüzü. Eğer şanslıysak güzel şeyler de getirirler yanlarında. O anları hatırlatıp küçük bir gülücük koyarlar dudağımızın kenarına.
Geçmişe saplanmanın bir sakıncası yoktur bence. Zaten istesek de engel olamayız bu duyguya, insanoğlunun doğasında inkar edilemez bir şekilde vardır bu davranış. Sadece geçmiş geçmişte kaldı, önemli olan gelecek diye geçiştiririz veya avuturuz kendimizi. Doğruluk payı vardır bu avuntuda önemli olan gelecektir ama yoktur onda nostaljinin güzelliği. Gelmemiştir bir kere, olmamıştır, uzak gelir insanlara. Diğer tarafta bir geçmiş,bir yaşanmışlık vardır. Gelecek ile ilgili hayal kurabilirsiniz ama o anda neler hissedebileceğinizi bilemezsiniz. Geçmişi andığınızda ise o kaçırdığımız anda neler hissettiğimizi daha dün olmuş gibi hatırlarız, hatta yaşarız. Melankoliyle dibe vurabiliriz, bütün günümüzü hatta haftamızı zehir bile edebiliriz ama insani bir güzellik vardır bunun içinde. Duygu vardır. O duyguları tekrar yaşarız, bazıları iyi bazıları kötü. Bu yüzden geçmiş güzeldir. Gelecek sonsuz olasılıkla dikilir karşınıza, şimdiki zaman ise seçimlerle doludur. Geçmiş ise yaşanmıştır, o anı geri alamazsınız. Sırf bu yüzden daha çok özlersiniz o anı. Çünkü geleceğin ulaşılabilir milyonlarca olasılığına karşın geçmişte bir daha yaşayamayacağımız, eşsiz tek bir an vardır. Yaptığınız seçimleri geri alamazsınız ve sırf bu yüzden merak edersiniz “Ya böyle olsaydı” diye. Ama ne yaparsanız yapın asla ve asla dönemezsiniz o zamana; sırf bu yüzden, ona ulaşamayacağımız için özeldir geçmiş.
Zaman makinesinin bu kadar popüler bir istek olduğu bu dünyada geçmişin değerini size anlatmama gerek yoktu aslında. Ama biz o “herşey” gelecek diyen insanlardan olmamalıyız, arada solumalıyız geçmişin o nostaljik, küflü kokusunu. Hatırlayın sizi mutlu eden şeyleri, tekrar yaşayın kafanızda o anları. Şu anda yaşadığınız hayat boktansa ve değiştirmek için elinizden bir şey gelmiyorsa ne zararı var hatıralar geçidinde azıcık dolaşmanın. Melankolinin bile insanda anlatılması güç ve gizli bir mutluluk hissi yarattığı şu dünyada bir gıdım anılarda yaşamanın hiçbir sakıncası yoktur bana göre. Ama geçmişiniz yüzünden sahip olduğunuz güzelliklere, mutluluklara sırt çevirmeyin. Onlardır bu hayatı çekilir kılan ve devam etmemiz için güç veren, kaybetmeyin onları. İlerde “giden” o anlardan biri olacaklar nasılsa, gitmeden değerini bilin.
Batman’in yeni filmi The Dark Knight Rises la ilgili en ufak detaylar patır patır ortalığa dökülürken aklıma geldin tekrar Heath. O ilk Dark Knight trailer ında kısacık repliklerin bile kendimden geçirmişti beni. Performansına zaten diyecek bişi yok. Son fotomu da koyarken bir selam çakayım dedim tekrardan. Özledik seni be Heath.
Adam haklı beyler…
Şahane bir “Y U NO GUY” çalışması. Hastasıyım tipine
Öhöm.
Burayı güncellemeyeli epey olmuş. Dota 2 turnuvasıydı, birikmiş Bay Tahmin’lerdi derken ihmal etmişim. Şimdilik bir iki foto koyayım da başlarım bir iki şey çıtlatmaya yine. Yıkılmadım ayaktayım raadolun.
Vay vay vay, Jack’e bak sen.
